March 22, 2025

Farsi, انتخاب سردبیر

 حکم دادگاه کیفری بین‌المللی علیه رهبران طالبان و امکان اجرای آن

دادگاه کیفری بین‌المللی  اخیراً حکمی علیه رهبران طالبان صادر کرده است که ۹ کشور از آن حمایت کرده‌اند. این موضوع پرسش‌های زیادی را درباره قابلیت اجرایی این حکم، جایگاه حقوقی آن، و میزان پایبندی طالبان به آن ایجاد کرده است. در این گزارش، به بررسی ماهیت دادگاه کیفری بین‌المللی، نحوه صدور احکام آن، و امکان اجرای حکم صادره علیه طالبان می‌پردازیم. دادگاه کیفری بین‌المللی یک نهاد دائمی قضایی است که در سال ۲۰۰۲ بر اساس اساسنامه رم تأسیس شد. این دادگاه برای محاکمه افراد متهم به جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت، نسل‌کشی، و جنایت تجاوز تشکیل شده است. ویژگی‌های اصلی دیوان کیفری بین‌المللی:  صلاحیت رسیدگی به جرایم بین‌المللی در صورت ناتوانی یا عدم تمایل کشورها به تعقیب متهمان، نحوه صدور احکام توسط دیوان کیفری بین‌المللی امکان تعقیب اشخاص حقیقی، نه دولت‌ها،استقلال از سازمان ملل، اما همکاری نزدیک با آن، فرایند قضایی در دادگاه کیفری بین‌المللی شامل مراحل زیر است: ۱. تحقیقات اولیه: دادستانی دیوان کیفری بین‌المللی تحقیقات را آغاز کرده و مدارک لازم را جمع‌آوری می‌کند. ۲. صدور کیفرخواست: اگر مدارک کافی باشد، کیفرخواست علیه فرد صادر می‌شود. 3. دادگاه و محاکمه: قاضیان دادگاه پرونده را بررسی کرده و حکم نهایی را صادر می‌کنند. ۴. اجرای حکم: احکام دادگاه باید از طریق همکاری کشورهای عضو اجرا شود.   دیوان کیفری بین‌المللی صلاحیت رسیدگی به جنایات جنگی جنایت علیه بشریت نسل کشی و جنایت تجاوز را دارد  با این حال امان اجرای حکم علیه طالبان اجرای احکام دادگاه کیفری بین‌المللی به همکاری کشورهای عضو بستگی دارد. افغانستان در سال ۲۰۰۳ به اساسنامه رم پیوست و عضو این دادگاه محسوب می‌شود. با این حال، طالبان که در حال حاضر کنترل افغانستان را در اختیار دارند، اعلام کرده‌اند که قصد خروج از این اساسنامه را دارند و مشروعیت دیوان کیفری بین‌المللی را به رسمیت نمی‌شناسند. این امر اجرای مستقیم احکام دادگاه در داخل افغانستان را با موانع جدی روبه‌رو می‌کند.اما سوال اصلی اینجا است که چگونه میتوانند از این اساسنامه خارج شوند. مراحل خروج از اساسنامه رم. بر اساس ماده ۱۲۷ اساسنامه رم، روند خروج یک کشور از این معاهده شامل مراحل زیر است: 1. اعلام رسمی خروج – دولت یا مقامی که کنترل یک کشور را در اختیار دارد، باید خروج از اساسنامه رم را به‌صورت رسمی و کتبی به دبیرخانه سازمان ملل متحد اعلام کند. 2. دوره انتظار یک‌ساله – خروج از اساسنامه رم بلافاصله اجرا نمی‌شود. یک سال پس از ثبت اعلامیه خروج، این فرآیند به‌طور رسمی تکمیل می‌شود. در این مدت، کشور همچنان عضو دیوان کیفری بین‌المللی محسوب می‌شود. 3. عدم تأثیر بر جرایم گذشته  حتی پس از خروج، دادگاه کیفری بین‌المللی همچنان صلاحیت رسیدگی به جرایمی را دارد که در دوران عضویت آن کشور رخ داده‌اند. بنابراین، اگر پرونده‌ای درباره افغانستان در دیوان کیفری بین‌المللی مطرح باشد، خروج طالبان از اساسنامه مانع از ادامه بررسی آن نخواهد شد.و طالبان در حال حاضر از طرف هیچ کشوری به رسمیت شناخته نشده اند و در عدم مشروعیت بین المللی طالبان نیمتوانند از معاهده ها خارج و یا هم به ان ملحق شوند . با توجه به اینکه طالبان هیچ همکاری‌ای با دادگاه کیفری بین‌المللی ندارند و احتمال استرداد افراد تحت تعقیب بسیار پایین است، اجرای مستقیم احکام دیوان کیفری بین‌المللی در افغانستان دشوار خواهد بود. در چنین شرایطی، دادگاه می‌تواند از طریق همکاری سایر کشورها، بازداشت و محاکمه متهمان را در خارج از افغانستان دنبال کند. راه‌های احتمالی اجرای حکم: بازداشت رهبران طالبان در کشور ثالث: اگر رهبران طالبان به کشوری سفر کنند که عضو دیوان کیفری بین‌المللی باشد، احتمال دستگیری و استرداد آن‌ها به لاهه وجود دارد. تحریم‌های بین‌المللی و فشار دیپلماتیک: کشورهای حامی حکم می‌توانند از طریق فشارهای اقتصادی و سیاسی، طالبان را وادار به همکاری کنند. مداخله سازمان ملل و نیروهای بین‌المللی: در صورتی که شورای امنیت سازمان ملل از اجرای حکم حمایت کند، ممکن است اقداماتی برای بازداشت متهمان صورت گیرد. آیا طالبان به حکم دیوان کیفری بین‌المللی تن خواهند داد؟ با توجه به سوابق طالبان و عدم پذیرش قوانین بین‌المللی توسط این گروه، احتمال تسلیم آن‌ها در برابر بسیار ناچیز است. طالبان خود را یک دولت مستقل می‌دانند و مشروعیت دادگاه را قبول ندارند. بنابراین، اجرای این حکم عمدتاً به همکاری کشورهای منطقه و فشارهای بین‌المللی بستگی دارد حکم دادگاه کیفری بین‌المللی علیه رهبران طالبان از نظر حقوقی اهمیت زیادی دارد، اما از لحاظ اجرایی با چالش‌های فراوانی روبه‌رو است. عدم مشروعیت حکومت طالبان ، عدم پذیرش صلاحیت این دادگاه توسط طالبان، اجرای حکم را دشوار می‌سازد. با این حال، فشارهای بین‌المللی، تحریم‌ها، و احتمال بازداشت رهبران طالبان در سفرهای خارجی می‌تواند اجرای حکم را تا حدی ممکن سازد. آینده این پرونده به میزان هماهنگی کشورهای حامی عدالت بین‌المللی بستگی خواهد داشت. جواد رسولی

Farsi, تیتر دوم

گفت‌وگوهای آشپزخانه»؛ ناگفته‌های وحید عمر یا تلاشی برای سفیدنمایی

وحید عمر، سخنگو و رئیس پیشین مرکز رسانه‌های حکومت، اخیراً با راه‌اندازی پادکست و کانال یوتیوب «گفت‌وگوهای آشپزخانه» اعلام کرده که قصد دارد ناگفته‌های خود را با مردم در میان بگذارد. او که در دوران حکومت‌های حامد کرزی و محمد اشرف غنی در سمت‌های مختلف رسانه‌ای و مشورتی ایفای وظیفه کرده، اکنون در قالب یک پادکست جدید، می‌خواهد روایت خود را از دوران جمهوریت ارائه دهد. وحید عمر هرچند در تصمیم‌گیری‌های کلان حکومتی نقش برجسته‌ای نداشت، اما به عنوان یکی از افراد نزدیک به حلقات قدرت، در رویدادهای مهم سیاسی و رسانه‌ای آن دوران حضور داشت. او به‌عنوان یک چهره رسانه‌ای، نقش مهمی در انعکاس مواضع حکومت ایفا کرد و اکنون در تلاش است تا در قامت یک روایت‌گر، وقایع گذشته را با مخاطبان خود در میان بگذارد. با این حال، راه‌اندازی این پادکست واکنش‌های متفاوتی را در پی داشته است. گروهی از منتقدان بر این باورند که هدف اصلی وحید عمر از این کار، چیزی جز جلب مخاطب و کسب درآمد از طریق یوتیوب نیست. آنها معتقدند که او به دنبال سفیدنمایی چهره‌های دخیل در سقوط جمهوریت است و قصد دارد نقش خود و همفکرانش را در این فاجعه کوچک جلوه دهد. به باور این منتقدان، مردم افغانستان به سادگی روایت‌های یک‌جانبه را نمی‌پذیرند، به‌ویژه زمانی که این روایت‌ها در راستای تبرئه افراد خاص و یا تحریف حقایق تاریخی باشند. در مقابل، برخی از حامیان وحید عمر از این اقدام استقبال کرده و آن را فرصتی برای شنیدن ناگفته‌های دوران جمهوریت می‌دانند. به گفته‌ی آنها، هر فردی این حق را دارد که نظرات و تجربیات خود را با دیگران شریک کند و مخاطبان می‌توانند قضاوت کنند که تا چه حد این سخنان با واقعیت‌های تاریخی مطابقت دارند. به باور موافقین، این پادکست می‌تواند اطلاعات تازه‌ای از پشت‌پرده سیاست‌های حکومت پیشین ارائه کند و زوایای پنهان برخی تصمیمات را روشن سازد. با این حال، آنچه مشخص است این است که راه‌اندازی این پادکست، گذشته‌ی پرچالش حکومت اشرف غنی را دوباره در مرکز توجه قرار داده است. سقوط جمهوریت افغانستان، به‌عنوان یکی از تلخ‌ترین حوادث تاریخ معاصر این کشور، هنوز هم موضوع بحث و تحلیل‌های گسترده است و هر تلاشی برای روایت این رویداد، ناگزیر با حساسیت‌های سیاسی و اجتماعی فراوانی همراه خواهد بود. حال باید دید که آیا روایت‌های وحید عمر می‌تواند مورد پذیرش افکار عمومی قرار گیرد، یا این‌که صرفاً به‌عنوان تلاشی برای ترمیم وجهه‌ی سیاسی گذشته‌ی او و همکارانش تلقی خواهد شد. جواد رسولی

Farsi, انتخاب سردبیر, تیتر اول

سراج‌الدین حقانی، رهبر شبکه حقانی، از فهرست افراد تحت تعقیب وزارت دادگستری آمریکا حذف شد

بربنیاد گزارش‌ها، وزارت دادگستری آمریکا به‌تازگی نام سراج‌الدین حقانی، یکی از قدرتمندترین چهره‌های طالبان، را از فهرست افراد تحت تعقیب خود حذف کرده است. سراج‌الدین حقانی، رهبری شبکه حقانی را بر عهده دارد؛ شبکه که به دلیل انجام حملات پیچیده ومرگبار انتحاری و انفجاری، یکی از خطرناک ترین شاخه‌های نظامی طالبان محسوب می‌شود. وزارت خارجه آمریکا در سال ۲۰۱۲ این شبکه را به‌عنوان یک سازمان تروریستی خارجی معرفی کرد و تمامی دارایی‌های آن را مسدود نمود. بر اساس قوانین آمریکا، هرگونه همکاری مالی یا حمایت از این شبکه جرم محسوب می‌شود. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی پولیس فدرال آمریکا، سراج‌الدین حقانی به‌دلیل نقش مستقیم در یک حمله که در سال ۲۰۰۸ به یک هوتل در کابل صورت گرفته بود که منجر به کشته شدن شش نفر، از جمله یک شهروند آمریکایی شد، تحت تعقیب قرار دارد. او همچنین به برنامه‌ریزی برای حملات برون‌مرزی علیه نیروهای آمریکایی و ائتلاف در افغانستان و سازمان دهی حملات مرگبار ، متهم است. حذف نام سراج‌الدین حقانی از فهرست وزارت دادگستری آمریکا همزمان با سفر اخیر یک هیئت آمریکایی به کابل به سرپرستی آدام بولر، نماینده ویژه رئیس‌جمهور آمریکا در امور گروگان‌ها، صورت گرفته است. در این سفر که نخستین دیدار رسمی مقامات آمریکایی از زمان تسلط طالبان بر افغانستان محسوب می‌شود، هیئت آمریکایی با امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان دیدار کرد. وزارت خارجه آمریکا هدف اصلی این سفر را پیگیری آزادی گروگان‌های آمریکایی اعلام کرده است. سراج‌الدین حقانی پیش‌تر اعلام کرده بود که به آمریکا به چشم یک دشمن نگاه نمی‌کند و در آینده خواهان روابط سازنده با این کشور است. طالبان نیز پیش از سفر هیئت آمریکایی، شعارهای ضدآمریکایی را از دیوارهای سفارت پیشین آمریکا در کابل پاک کرده بودند؛ اقدامی که از تلاش طالبان برای کاهش تنش‌ها و بهبود روابط با واشنگتن حکایت دارد. در حالی که وزارت دادگستری آمریکا بدون ارائه توضیحات رسمی، نام حقانی را از فهرست خود حذف کرده، باقی ماندن نام او در فهرست تحت تعقیب پولیس فدرال و وزارت خارجه نشان‌دهنده پیچیدگی سیاست‌های واشنگتن در قبال طالبان است. از یک سو، آمریکا شبکه حقانی را به‌عنوان یک تهدید جدی امنیتی معرفی کرده و از سوی دیگر، به‌نظر می‌رسد در چارچوب تعامل با طالبان، برخی مواضع خود را تعدیل کرده است. تحولات اخیر نشان‌دهنده تغییرات ظریف در رویکرد آمریکا نسبت به طالبان است؛ رویکردی که از یک سو بر مقابله با تهدیدهای امنیتی تأکید دارد و از سوی دیگر، امکان گفت‌وگو و همکاری محدود با طالبان را نیز مدنظر قرار داده است. جواد رسولی

Scroll to Top