Uncategorized

Afghanistan, eng, expert2, Uncategorized

In three years, the Taliban have destroyed all 20 years of education

After the withdrawal of U.S. troops from Afghanistan in August 2021, the Taliban rapidly regained control of the country and the government in Kabul. Despite initial promises to respect human rights, the Taliban steadily reimposed its strict interpretation of sharia-based law on the country, including public executions, amputations, and flogging. Since the takeover, those living under Taliban rule have witnessed the regression and reversion of any gains in liberal and democratic rights and freedoms over the last twenty years. The Taliban has imposed harsh restrictions on women’s rights to education, employment, free speech and movement, and dress. Women who have protested have been harassed, threatened, detained, arrested, tortured, and forcibly disappeared. Meanwhile, Afghanistan continues to face one of the world’s worst humanitarian crises, exacerbated by devastating economic shocks and the worsening effects of climate change. These factors have caused widespread displacement, poverty, and food insecurity; an estimated 23.7 million Afghans required humanitarian aid as of February 2024. The Islamic State of Khorasan Province (ISKP), the Afghan affiliate of the Islamic State, also continues to target civilians through bombings and other attacks, contributing to ongoing instability and conflict. Background The Taliban, a Sunni Islamic fundamentalist and predominantly Pashtun movement, controlled most of Afghanistan from 1996 to 2001. In October 2001, U.S. and allied forces invaded the country and quickly ousted the Taliban regime following its refusal to hand over terrorist leader Osama bin Laden in the wake of al-Qaeda’s 9/11 attacks. Following the U.S.-led invasion, Taliban leadership relocated to southern Afghanistan and across the border to Pakistan, from where they waged an insurgency against the Western-backed government in Kabul, Afghan national security forces, and international coalition troops. When the U.S.-led coalition formally ended its combat mission in 2014, the Afghan National Defense and Security Forces (ANDSF) was put in charge of Afghanistan’s security; however, the forces faced significant challenges in holding territory and defending population centers. The Taliban continued to attack rural districts and carry out suicide attacks in major cities, with the ANDSF suffering heavy casualties. The war largely remained a stalemate for nearly six years, despite a small U.S. troop increase in 2017, continuing combat missions, and a shift in U.S. military strategy to target Taliban revenue sources, which involved air strikes against drug labs and opium production sites. The Taliban briefly seized the capital of Farah Province in May 2018, and, in August 2018, it captured the capital of Ghazni Province, holding the city for nearly a week before U.S. and Afghan troops regained control. In February 2020, after more than a year of direct negotiations, the U.S. government and the Taliban signed a peace deal, the so-called Doha Agreement [PDF], that set a timeline for the withdrawal of U.S. troops from Afghanistan. Under the agreement [PDF], the United States pledged to draw down U.S. troops to approximately 8,500 within 135 days and complete a full withdrawal within fourteen months. In return, the Taliban pledged to prevent territory under its control from being used by terrorist groups and to enter negotiations with the Afghan government. However, no official ceasefire was put in place. After a brief reduction in violence, the Taliban quickly resumed attacks on Afghan security forces and civilians. Direct talks between the Afghan government and the Taliban began months after the agreed-upon start of March 2020; however, the negotiations faced multiple delays and ultimately made little progress. Violence across Afghanistan continued in 2020 and 2021 as the United States increased air strikes and raids targeting the Taliban. The Taliban, in turn, attacked Afghan government and ANDSF targets and made significant territorial gains. Civilian casualties across Afghanistan have remained high over the past several years. The United Nations documented a then–record high of 10,993 civilian casualties in 2018. Although 2019 saw a slight decline, civilian deaths and injuries exceeded ten thousand for the sixth year in a row, bringing the total UN-documented civilian casualties from 2009 to 2020 to more than one hundred thousand. Despite another slight decline that year, the first half of 2021 saw a record-high number of civilian casualties as the Taliban ramped up their military offensive amid the withdrawal of international troops. In addition to the Taliban’s offensive, Afghanistan faces a threat from the Islamic State in Khorasan (ISIS-K), which has also expanded its presence to several eastern provinces, increased its activity in Kabul, and targeted civilians with suicide attacks. In April 2021, U.S. President Joe Biden announced that U.S. military forces would leave Afghanistan by September 2021. The Taliban, which had continued to capture and contest territory across the country despite ongoing peace talks with the Afghan government, ramped up attacks on ANDSF bases and outposts and began to rapidly seize more territory. In May 2021, the U.S. military accelerated the pace of its troop withdrawal. By the end of July 2021, the United States had completed nearly 95 percent of its withdrawal, leaving just 650 troops to protect the U.S. embassy in Kabul. In the summer of 2021, the Taliban continued its offensive, threatening government-controlled urban areas and seizing several border crossings. In early August, the Taliban began direct assaults on multiple urban areas, including Kandahar in the south and Herat in the west. On August 6, 2021, the Taliban captured the capital of southern Nimruz Province, the first provincial capital to fall. After that, provincial capitals began to fall in rapid succession. Within days, the Taliban captured more than ten other capitals, including Mazar-i-Sharif in the north and Jalalabad in the east, leaving Kabul the only major urban area under government control. On August 15, 2021, over two weeks before the official U.S. withdrawal deadline, Taliban fighters entered the capital. Afghan President Ashraf Ghani subsequently fled the country and the Afghan government collapsed. Later that same day, the Taliban announced they had entered the presidential palace, taken control of Kabul, and were establishing checkpoints to maintain security. The speed of the Taliban’s territorial gains and the collapse of both the ANDSF and Afghan government surprised U.S. officials and allies—as well as, reportedly, the Taliban itself—despite earlier intelligence assessments of the situation on the ground. Following the Taliban’s take-over on August 15, 2021, the Biden administration authorized the deployment of an additional five thousand troops to assist with the evacuation of U.S. and allied personnel, as well as thousands of Afghans who worked with the United States and were attempting to flee. On August 26, 2021, two suicide bombings outside the Kabul airport killed at least 169 Afghans and thirteen U.S. troops. ISIS-K claimed responsibility for the attacks. August 26, 2021, was the deadliest day for U.S. troops in Afghanistan since 2011. On August 31,

Farsi, Uncategorized, اخبار, تیتر چهارم

وزیر خارجه ایران: مشکلات افغانستان پیچیده است است باید روی راه حل های متنوع تمرکز کرد.

وزیر امور خارجه ایران در دیدار با رزا اوتونبایوا نماینده سازمان ملل متحد در امور افغانستان گفت: ” جمهوری اسلامی ایران ثبات، امنیت و توسعه پایدار در افغانستان را مهم می داند و تحولات همسایه خود را از نزدیک رصد می کند.” امیرعبداللهیان افزود که ایران از نقش سازمان ملل در کمک به مردم افغانستان حمایت می کند و بر تداوم تلاش‌های بشردوستانه یوناما در این کشور تاکید کرد. وزیر خارجه ایران در این جلسه اضافه کرد:” مشکلات افغانستان پیچیده است، بنابراین باید روی راه حل های متنوع و چند لایه تمرکز کرد.” وی گفت: جمهوری اسلامی ایران آماده ادامه حمایت از ابتکار همسایگان افغانستان برای کمک به حل مشکلات این کشور است. در این دیدار رزا اوتونبایوا نماینده سازمان ملل در امور افغانستان به تشریح آخرین تحولات افغانستان و نشست آتی دوحه 3 در قطر پرداخت و با امیرعبداللهیان تبادل نظر کرد.

Farsi, Uncategorized, تیتر دوم

نمایندگان وقت آلمان در افغانستان: همه چهره های سیاسی بر علیه رییس جمهور غنی، با طالبان همکار شده بودند

با گذشت نزدیک به سه سال از تسلط طالبان بر افغانستان کمیته تحقیق پارلمان فدرال آلمان اخیرا “مارکوس پوتزل” نماینده پیشین آلمان در امور افغانستان و پاکستان را برای پاسخگویی فرا خواند. او که نماینده دولت آلمان در مذاکرات با طالبان در دوحه بوده است در این جلسه استماعیه به نکات جالبی اشاره کرد. او در مورد اختلافات شدید میان وی و سفیر وقت آلمان در کابل و در پاسخ به اتهامی که وی را متهم به نادیده گرفتن مطالبات سفارت می کرد گفت: ما در برلین صرفا بر اساس معلومات سفیر تصمیم نمی گرفتیم، ما باید اطلاعات منابع مختلف را مد نظر قرار می دادیم. پوتزل در اهمیت حضور در افغانستان در آن مقطع زمانی گفت: «حضور در محل هنگام تخلیه شهروندان آلمانی، کسانی که نیاز به حفاظت دارند یا کارکنان محلی و همچنین برای بازگشت مفید است. برای تروریسم و کنترل مواد مخدر علاوه بر این، شما باید در کشور باشید تا بتوانید به همکاری های توسعه ای ادامه دهید.» بر اساس گفته های شاهدان کمیته تحقیق به این نتیجه رسیده است که دولت آلمان گزینه باقی ماندن در افغانستان حتی در صورت خروج باقی شرکا را نیز مد نظر قرار داده بود. او در ادامه علاوه کرد که تقریباً هر هفته با نمایندگان طالبان در دوحه صحبت می کرده و آنها شخصاً به او اطمینان دادند که هیچ علاقه ای به مسدود شدن سفارت ندارند و امنیت نمایندگی های خارجی را تضمین خواهند کرد. شاهد افزود: من هیچ دلیلی برای شک نداشتم. به همین دلیل من خطر احتمالی متوجه سفارت از از سوی باندهای جنایتکار محتمل محاسبه می کردم. او گفت تصمیم به خروج از سفارت تنها زمانی گرفته شد که آمریکایی ها منطقه سبز و سفارت خود را تخلیه کرده بودند. او در مورد مذاکرات صلح بین الافغانی گفت: در دوحه نیز در جریان مذاکرات، توافقات با طالبان قابل اعتماد و محکم بود. آنها متحدتر از دولت افغانستان به نظر می رسیدند که در آن بسیاری چهره های سیاسی بر علیه رئیس جمهور اشرف غنی از نزدیک با طالبان کار می کردند. پوتزل گفت: علیرغم اعلام جو بایدن، رئیس جمهور امریکا مبنی بر خروج نیروهای آمریکایی از کشور تا تاریخ معینی، دولت فدرال امیدوار بود که توافقی حاصل شود. او امیدوار بود که بتواند طالبان را متقاعد کند تا قدرت را به اشتراک بگذارند. امید دولت افغانستان نیز همین بود. در هر صورت، او بسیار متعجب بود «از اینکه نیروهایی که ما آموزش دادیم خیلی سریع تسلیم شدند.» این به دلیل کمبود مهارت نبود. در افغانستان شرایط بسیار متفاوتی وجود داشت در بخش دوم نشست کمیته تحقیق افغانستان، جاسپر ویک، نماینده ویژه دولت فدرال در امور افغانستان و پاکستان و جانشین مستقیم مارکوس پوتزل که قبلا عضو تیم وی بود، مصاحبه شد. او این پست را در اواسط جولای ۲۰۲۱، حدود یک ماه قبل از سقوط کابل، به عهده گرفت. وی گزارش داد که یک هفته پس از شروع کارش برای درک بهتر کشور و وضعیت به افغانستان رفت. هدف او این بود که دریابد مذاکرات صلح چقدر امیدوارکننده بود و آیا می‌توان به این درگیری پایان داد. او همچنین تلاش کرد تا به بیشترین وحدت ممکن در جامعه بین المللی دست یابد تا بتواند پیامی یکپارچه برای طالبان ارسال کند که نظم جدید خشونت آمیز در افغانستان به رسمیت شناخته نخواهد شد. این دیپلمات اذعان کرد که کشورهای ائتلاف در بیرون متحد اما در عمل پراکنده شده بودند. به عنوان مثال، در اسلام آباد پایتخت پاکستان، همکار او متقاعد شده بود که در نهایت نوعی تقسیم قدرت وجود خواهد داشت. از سوی دیگر، سفیر روسیه در کابل معتقد بود که خطوط منجمد بین طالبان و دولت وجود خواهد داشت. «انگلیسی ها بدبین بودند و امریکایی ها در وسط.» وقتی نمایندگان مجلس خواستند بدانند «درس‌های او از افغانستان» چیست، ویک، پاسخ داد: «ما خود را به امریکایی‌ها وابسته کرده‌ایم. ما باید ساختارهای اروپایی را در جایی بسازیم که حرفی برای گفتن داشته باشیم. امریکایی ها بدون دخالت ما تصمیم گرفتند.»

Farsi, Uncategorized, تحلیل و گزارش, تیتر سوم

شدت یافتن تنش‌ها در وزیرستان شمالی: حمله مرگبار طالبان پاکستانی به یک مرکز اردوی پاکستان

منابع پاکستانی امروز خبر دادند که در حمله انتحاری و به دنبال آن هجوم گروهی از مهاجمان مسلح به یک مرکز اردوی پاکستان در میرعلی، واقع در وزیرستان شمالی، هفت سرباز از جمله یک فرمانده ارشد کشته شدند. اردوی پاکستان اعلام کرده است که این حمله توسط طالبان پاکستانی (TTP) انجام گرفته است. در آستانه برگزاری انتخابات سراسری امسال در ماه فبروری، اردوی پاکستان سلسله‌ای از عملیات‌های نظامی را برای مقابله با TTP آغاز کرده بود. با این حال، گزارش‌های محلی حاکی از آن است که پیشرفت این عملیات‌ها کند بوده و طالبان پاکستانی به منظور انتقام از این عملیات‌ها، حملات انتحاری و تهاجمی علیه مراکز نظامی و امنیتی در ایالت‌های خیبرپختونخواه و بلوچستان را افزایش داده‌اند.

Farsi, Uncategorized, تحلیل و گزارش, تیتر دوم

پشت پرده روابط همسایگان: چگونگی تعامل حکومت‌های همجوار با طالبان

عملکرد حکومت‌های همسایه افغانستان در برابر طالبان و مردم کشور، بخش مهمی از تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی در سال‌های اخیر را تشکیل می‌دهد. نقش این کشورها در قبال افغانستان، به ویژه پس از بازگشت طالبان به قدرت، دارای ابعاد و جنبه‌های گوناگونی است که اغلب از منافع استراتژیک و امنیتی آنها ناشی می‌شود. چین، با داشتن منافع اقتصادی و امنیتی در افغانستان، به دنبال تأمین امنیت مرزهای خود و پیشبرد پروژه یک «یک کمربند یک جاده» است. بیجینگ در تلاش است تا با طالبان روابطی مبتنی بر معامله برقرار کند تا ضمن تأمین منافع خود، بر تروریزم و جنبش‌های جدایی‌طلب «اویغور ها» در منطقه سین‌کیان نظارت داشته باشد. ایران که همواره با چالش‌های آبی و امنیتی در مرزهای خود با افغانستان روبرو بوده، سعی دارد از طریق ایجاد روابط نسبتاً مستحکم با طالبان، منافع خود را تأمین کند. با این حال، تهران همواره بر توازن موقعیت خود میان حمایت از اقلیت‌های شیعه در افغانستان و حفظ منافع ملی خود در برابر طالبان دقت دارد. پاکستان که به طور سنتی و تاریخی با طالبان روابط پیچیده‌ای داشته، از بازگشت این گروه به قدرت به نفع خود بهره‌برداری می‌کند. اسلام‌آباد به دنبال استفاده از نفوذ خود بر طالبان برای کاهش تهدیدات مرزی و تروریستی است، اما در عین حال، افزایش نفوذ هند در افغانستان را نیز یک تهدید استراتژیک می‌بیند. کشورهای آسیای مرکزی (ترکمنستان، ازبکستان و تاجیکستان) این کشورها، ضمن نگرانی از تأثیرات امنیتی بازگشت طالبان و افزایش فعالیت‌های تروریستی در مرزهای خود، به دنبال تأمین منافع اقتصادی و انرژی خود از طریق همکاری با طالبان هستند. آنها سعی دارند تا از طریق دیپلماسی و مذاکره، ثبات نسبی را در مرزهای خود حفظ کنند و در عین حال، به پروژه‌های انتقال انرژی و تجارت با طالبان ادامه دهند. حکومت‌های همسایه افغانستان، در حالی که با چالش‌ها و منافع متعددی در قبال افغانستان و طالبان روبرو هستند، به نظر می‌رسد که از یک سیاست دوگانه پیروی می‌کنند؛ از یک سو با طالبان به منظور تأمین منافع خود همکاری می‌کنند و از سوی دیگر، این همکاری‌ها باعث نگرانی‌هایی در خصوص حقوق بشر و وضعیت انسانی در افغانستان می‌شود. این رویکرد، نشان‌دهنده یک محاسبه استراتژیک است که در آن، منافع ملی بر نگرانی‌های حقوق بشری و دموکراتیک در افغانستان اولویت دارند.

Uncategorized

دیدار حقانی با سفیر روسیه

به اساس خبرنامه وزارت امور داخله طالبان، سراج الدین حقانی در این ملاقات بر «انکشاف روابط دو کشور و ایجاد همکاری های بیشتر امنیتی» تاکید کرده است. در خبرنامه از مطالبات جانب روسیه چیزی گفته نشده و تا زمان نشر این خبر، جانب روسی نیز خبری در این مورد منتشر نکرده است.

Uncategorized

طوفان پیش رو: روسیه در برابر سناریوی حمله جهانی

در تازه‌ترین تحلیل منتشر شده از سوی مجله (اندیشه نظامی) وابسته به وزارت دفاع روسیه، هشدارهایی جدی در مورد احتمال وقوع یک عملیات نظامی گسترده علیه این کشور مطرح شده است. تحلیل‌ها حاکی از آن است که نیروهای متخاصم ممکن است با هدف قرار دادن نقاط حیاتی و استراتژیک روسیه، یک حمله همه‌جانبه شامل عملیات هوایی-زمینی یا هوایی-دریایی را تدارک ببینند. چنین سناریویی می‌تواند شامل حملات موشکی و هوایی وسیع در سطح جهانی باشد. بر اساس این تحلیل، کارشناسان نظامی از غرب، در حال برنامه‌ریزی برای ایجاد یک تشکیلات عملیاتی مشترک و منحصر به فرد هستند که قادر به انجام حملات سریع و همزمان به سراسر نقاط حساس و استراتژیک روسیه در زمین، دریا، هوا، فضا، و اطلاعات خواهد بود. این تحلیل تأکید می‌کند که دشمن پیش از شروع چنین عملیاتی؛ اقدامات تحریک‌آمیز، نمایشی، و اطلاعاتی را آغاز خواهد نمود تا زمینه را برای حمله آماده سازد. به نظر می‌رسد، تحلیلگران وزارت دفاع روسیه بر این باورند که افزایش فعالیت‌های اطلاعاتی و حضور گسترده پهپادها و هواپیماها در نزدیکی مرزهای روسیه، نشانه‌هایی از این آماده‌سازی‌ها هستند. این وضعیت، به گفته آنها، الزامات جدیدی را برای تقویت امنیت دفاعی روسیه ایجاب می‌کند، با تاکید ویژه بر نقش کلیدی نیروهای هوا-فضا. این تحلیل همچنین بر اهمیت فراهم آوردن فناوری‌های جدید و پیشرفته برای نیروهای مسلح، از جمله سیستم‌های کنترل خودکار و پشتیبانی اطلاعاتی مدرن، تأکید می‌کند. تحلیل نتیجه‌گیری می‌کند که طراحی استراتژی‌ها و رویکردهای جدید برای استفاده از نیروی هوایی در دوران صلح و جنگ، اکنون بیش از هر زمان دیگری، ضرورت است.

Scroll to Top