بربنیاد گزارشها، وزارت دادگستری آمریکا بهتازگی نام سراجالدین حقانی، یکی از قدرتمندترین چهرههای طالبان، را از فهرست افراد تحت تعقیب خود حذف کرده است.
سراجالدین حقانی، رهبری شبکه حقانی را بر عهده دارد؛ شبکه که به دلیل انجام حملات پیچیده ومرگبار انتحاری و انفجاری، یکی از خطرناک ترین شاخههای نظامی طالبان محسوب میشود. وزارت خارجه آمریکا در سال ۲۰۱۲ این شبکه را بهعنوان یک سازمان تروریستی خارجی معرفی کرد و تمامی داراییهای آن را مسدود نمود. بر اساس قوانین آمریکا، هرگونه همکاری مالی یا حمایت از این شبکه جرم محسوب میشود.
بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی پولیس فدرال آمریکا، سراجالدین حقانی بهدلیل نقش مستقیم در یک حمله که در سال ۲۰۰۸ به یک هوتل در کابل صورت گرفته بود که منجر به کشته شدن شش نفر، از جمله یک شهروند آمریکایی شد، تحت تعقیب قرار دارد. او همچنین به برنامهریزی برای حملات برونمرزی علیه نیروهای آمریکایی و ائتلاف در افغانستان و سازمان دهی حملات مرگبار ، متهم است.
حذف نام سراجالدین حقانی از فهرست وزارت دادگستری آمریکا همزمان با سفر اخیر یک هیئت آمریکایی به کابل به سرپرستی آدام بولر، نماینده ویژه رئیسجمهور آمریکا در امور گروگانها، صورت گرفته است. در این سفر که نخستین دیدار رسمی مقامات آمریکایی از زمان تسلط طالبان بر افغانستان محسوب میشود، هیئت آمریکایی با امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان دیدار کرد. وزارت خارجه آمریکا هدف اصلی این سفر را پیگیری آزادی گروگانهای آمریکایی اعلام کرده است.
سراجالدین حقانی پیشتر اعلام کرده بود که به آمریکا به چشم یک دشمن نگاه نمیکند و در آینده خواهان روابط سازنده با این کشور است. طالبان نیز پیش از سفر هیئت آمریکایی، شعارهای ضدآمریکایی را از دیوارهای سفارت پیشین آمریکا در کابل پاک کرده بودند؛ اقدامی که از تلاش طالبان برای کاهش تنشها و بهبود روابط با واشنگتن حکایت دارد.
در حالی که وزارت دادگستری آمریکا بدون ارائه توضیحات رسمی، نام حقانی را از فهرست خود حذف کرده، باقی ماندن نام او در فهرست تحت تعقیب پولیس فدرال و وزارت خارجه نشاندهنده پیچیدگی سیاستهای واشنگتن در قبال طالبان است. از یک سو، آمریکا شبکه حقانی را بهعنوان یک تهدید جدی امنیتی معرفی کرده و از سوی دیگر، بهنظر میرسد در چارچوب تعامل با طالبان، برخی مواضع خود را تعدیل کرده است.
تحولات اخیر نشاندهنده تغییرات ظریف در رویکرد آمریکا نسبت به طالبان است؛ رویکردی که از یک سو بر مقابله با تهدیدهای امنیتی تأکید دارد و از سوی دیگر، امکان گفتوگو و همکاری محدود با طالبان را نیز مدنظر قرار داده است.
جواد رسولی